16
feb-2012

Boliviaanse winter

Geen categorie   /  
[google-map-sc width=”200″ height=”200″ align=”right” zoom=”5″]Sneeuw, wie had gedacht dat wij last van sneeuw zouden hebben?

Nou, wij dus ook niet. Er zijn twee wegen vanaf onze plek in Chili naar Bolivia. Na verhalen gehoord te hebben dachten we te kiezen voor de makkelijkste grensovergang.
Na 2,5 uur op een grindweg te hebben getrild kwamen we aan bij de grens en helaas, deze was gesloten.

Er lag een vrachtwagen op de weg en het had gesneeuwd en niemand kon ons vertellen wanneer de grensovergang open zou gaan in verband met sneeuw en de vrachtwagen.
Hier vertelde ze ons dat alle grensovergangen dicht waren, i.v.m. de Boliviaanse winter.
Helaas maar waar, we moesten omdraaien en de hele rit weer opnieuw beleven.
Dus weer het hele stuk terug naar Calama. In deze grote stad wilden we naar de politie gaan om na te vragen wat de stand van zaken was met de grensovergangen. Gestopt bij een luxe hotel annex casino, om de weg naar de politie te vragen, maar daar konden ze ons precies vertellen dat de grensovergang bij San Pedro (waar we de dag van te voren waren weggereden) wel open was.

Dus plannen aangepast en weer terug naar San Pedro om daar de grens over te steken.

Het werd al laat en het begon al te regenen toen we de weg naar de grens insloegen. Boven op een berg stond een oud en vervallen kantoortje met een man in uniform en zoveel kleren aan en oorwarmers op, terwijl wij op onze slippers onze paspoorten lieten zien.
Er zat nog een man (waarschijnlijk van een tour) buiten in een busje, hij werd er bij gehaald, om alles te vertalen aangaande de papieren voor de auto. Geen problemen hadden we en 10 minuten stonden we in de regen en de kou in Bolivia op 4.200 meter hoogte.
De vertaler vertelde ook dat er 10 minuten verder, de entree van het National Park was met een refugee center. Met andere woorden daar konden we verblijven.
We hebben daar samen met twee Franstalige Belgen (die op de fiets waren) pasta met tomatensaus gegeten en verhalen uitgewisseld over reizen en landen. Daarna zijn wij de auto ingekropen en terwijl het buiten sneeuwde hadden we een beetje last van slapen op 4.500 meter hoogte.

De volgende dag eerst de sneeuw van de auto geschoven en daarna zijn we vol goede moed begonnen aan de rit.

Nou dat hebben we geweten, we wisten dat we hoog zaten en zouden rijden langs meren en bergen, maar dat we ook waters annex rivieren moesten oversteken. Dat was ons niet verteld.

Pffoe, als je bedenkt dat je eigenlijk altijd alleen maar op asfalt rijdt en nu in een 4×4 waters moet oversteken.

De eerste was het spannends, ik reed en Remko zat naast me, en moedigde me aan om door te rijden. Eerst de 4×4 ingeschakeld en toen zag ik een eilandje en ging daarop staan. Helaas drijfzand en we zakten meteen weg. Ik sprong natuurlijk meteen uit de auto om het stuur over te geven. Aan de kant stond een ouder echtpaar en een kind en riepen alleen ‘Medio, Medio’. Volgens ons was dat in het Spaans ‘Midden’. Dus Rem stuurde de Fjord door het midden van het water.

Maar toen stond ik nog aan de andere kant en geen droge stukken te bekennen om te lopen.
Ik dacht om van het ene eilandje naar het andere te springen, maar soms was de afstand te groot en durfde ik het niet aan.
Dus dan maar schoenen uit en door het IJSKOUDE water lopen, ik dacht een route gevonden te hebben, maar opeens hoor ik heel hard vanaf achteren schreeuwen, ‘Senorita, Senorita, NO, NO’.

Mijn Spaans is niet al te best, maar ik dacht te horen dat ik beter mijn plannen niet door moest zetten en om daar de stromende rivier over te steken.

Ze gebaarde me terug te komen.

Dus ik terug naar het begin en de oude man begint zijn broek op te stropen en gebaarde me met hem mee te lopen. Hand in hand met een oude Boliviaanse man gingen we, hoe kan het ook anders, door het midden naar de overkant en hebben we precies de sporen van de auto gevolgd. Gelukkig ik was aan de overkant!

De helpende hand wat Bolivianen (Boliviaans geld) in de handen gedrukt en zijn we onze tocht vervolgd. Helaas dit was niet het laatste avontuur, wel het laatste avontuur dat ik uit de auto ben gestapt.
De andere 4 (!) rivieren zijn we met én zonder hulp overgestoken met zweet in onze handen, terwijl het buiten ijskoud was. De laatste 2 rivieren hebben we gewacht op locals die ons aanwijzingen hebben gegeven hoe over te steken. Gelukkig maar, want bij de eerste 4 was het precies door het midden rijden en de laatste was er een tricky part en een kleine omweg die we niet hadden geweten als we niet achter iemand konden aanrijden.

We kregen zelfs applaus van de locals toen we de rivier hadden overgestoken en net achter de laatste oversteek was een klein dorpje waar we hebben overnacht. Slapen was moeilijk door alle spanning en niet wetende of de volgende dag er nog meer van deze verrassingen op ons zouden wachten.

Deze dag was vermoeiend en klinkt als een avontuur, maar ook alleen maar als het weer voorbij is en alles is goed gegaan. Maar wij zijn erachter, reizen is leuk, maar varen wat minder!

[ngg_images gallery_ids=”92″ display_type=”ds-nextgen_royalslider”]

0

 likes / 2 Comments
Share this post:

Archives

> <
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec