28
apr-2005

Tussen de olifanten

Geen categorie   /  
[singlepic id=248 w= h= float=none]Botswana, Maun

Zo! Dat was een ongelofelijke rit.
We zijn van Kasane naar Maun gereden, dwars door Chobe National Park.
Nu we deze route hebben overleefd weten we zeker dat we de juiste auto hebben gekocht! Vooraf werden we al gewaarschuwd door mensen die ons typeerden als “more guts then brains” waardoor Niek het steeds benauwder kreeg, maar ik wilde persé deze route nemen want we wilden graag de Caprivi Strip zien en zo houden we nog de optie open om via Zimbabwe weer naar Zambia te rijden. De meeste reizigers die we hebben gesproken reden allemaal van Rundu naar Maun op de asfalt weg om eerst de Okavanga Delta te zien en daarna via Nata naar Kasane, om het Chobe Park heen.
Maar gelukkig gaf de chauffeur van een Overlander Truck waar Nicole op afstapte haar de zekerheid dat we ons nergens druk over hoefde te maken. ‘You’ll be fine’ waren zijn geruststellende woorden. Dus met 20 liter water en genoeg blikvoer voor een hele week (mochten we toch nog stranden onderweg) zijn we vertrokken.
Die ochtend hebben we eerst een ochtendsafari gemaakt en toen hebben we geen enkele olifant gezien. Chobe staat bekend om de 48.000 olifanten die er zouden moeten zitten en ik dacht nog dat dat wel overtrokken zou zijn, het blijft Afrika.
De gedachte was er even ´Het zal ons toch niet gebeuren dat we in Chobe zijn, hét park wat bekend staat om zijn olifanten, dat wij er geen zien…´.
Maar Chobe is werkelijk een olifanten-walhalla. Toen we later in de middag naar onze eerste camping reden in het park. Werden we getrakteerd op een uniek uitzicht op de Chobe-rivier met overal om ons heen olifanten. Zover als je kon kijken!
Overal olifanten die aan het zwemmen, spelen, eten en drinken waren. Na dit geweldige tafereel te gezien te hebben vervolgde we onze rit naar het eerste kamp. Onze eerste ervaring unfenced slapen (dwz dat er geen hek om heen staat met 220 Volt en je midden in het park slaapt).
Wij hadden verwacht met zijn allen op een grote plek te staan. Maar we hadden een plek waar je je buren niet eens kon zien. Zo groot waren de plaatsen, er waren er dan ook maar tien…
Wij kregen een plek met uitzicht op de rivier, in de verte konden we nog een hele groep olifanten zien. Snel alles uitgepakt en het tentje voor onze spullen opgezet want het werd al donker. Toen we gegeten hadden en we ons al helemaal druk maakten over alle geluiden en wat er allemaal verscholen zou zitten in de bosjes, zagen we in de verte allemaal donkere schimmen op ons afkomen, doodstil bleven we zitten om te kijken wat daar nou op ons afkwam. Gelukkig hielp de buurman die zo´n 50 meter van ons afzat met een hele sterke schijnwerper, olifanten, hoe kan het ook anders. Juist doordat hij met zijn licht had geschenen en het bij ons helemaal donker was (ik had vlak daarvoor onze lamp gemold), dreef hij ze onze richting op. Niek was ondertussen al in de achterklep gaan zitten en ik zat nog rustig op m’n stoeltje een paar meter ervoor. Ik zei nog: ´Die komen heus niet dichterbij.´
Maar niets was minder waar, een paar tellen later zat ik naast Niek in de achterklep en liepen de olifanten vlak langs ons heen. Het was enorm spannend om die reuzen op nog geen 5 meter afstand van ons geruisloos langs je te zien lopen. Weer een ervaring die we nooit meer zullen vergeten.
De volgende dag zou de echte beproeving gaan beginnen, de weg naar Savuti. 140km lang twee bandensporen volgen, door steeds verschillende landschappen, door dichte bush, bossen en over droge savanne. Hobbelend, schuddend en af en toe echt een enorme klap makend, met 20 soms 30 km per uur gingen we vooruit. Totdat de achterklep het begaf, het slot wel te verstaan. We hadden het nog in Swakopmund laten maken, maar nu moest het echt vervangen worden. Gelukkig hadden we wat spanbanden gekocht, dus konden we de klep daarmee dichthouden. Om 15.30 uur kwamen we behoorlijk moe aan, en mochten we onze campingplek opzoeken, ook hier lagen de plekken ver uit elkaar zodat je het gevoel had alleen in de bush te zijn, of met z’n tweeën dan. Tentje opgezet, spullen erin en ik was de lamp aan het maken die ik de vorige avond had stukgemaakt toen ik me omdraaide en daar achter Niek die zat te lezen een olifant zag. Hij stond ons aan te staren.
Dus wij bleven doodstil staan om te kijken wat hij ging doen. Hij sjokte toen rusting verder om weer achter een paar struiken weer te voorschijn te komen, hij stond een tijdje te kijken om er zeker van te zijn dat wij niets van plan waren en toen ging hij verder met datgene waar hij voor was gekomen: de grote boom midden op onze campingplek. Hij liep er rustig op af en drukte toen zijn enorme kop ertegen, de boom kraakte en schudde en er vielen allemaal vruchten uit (het leken wel peulvruchten) op z’n gemak at hij alle vruchten op. Toen hij klaar was met de laatste op de grond gevallen vrucht sjokte hij weer verder. Wij konden het weer bijna niet geloven wat we net hadden meegemaakt, maar gelukkig hebben we nu wel foto’s!
De verhalen zijn dus niet overdreven maar echt waar, Botswana staat er bekend om, slapen in de bush zonder hekken om je tentje.
Na deze ervaringen kan Chobe niet meer stuk voor ons en de 7 uur durende rit naar Maun, wat toch nog zo´n 200 km was hebben we afgelegd met een glimlach.
Nu staan we in Maun op de camping en staat de auto bij de garage voor wat kleine reparaties, gat in de uitlaat, (het lijkt net of we in een tientonner rijden), klep die niet meer dichtgaat en gaan we ons voorbereiden op Moremi.
Want Ome Hay en tante José, we gaan jullie tip zeker opvolgen en naar Moremi, de Okavanga Delta in. We dachten het meteen na Chobe op de weg naar Maun te doen maar we hebben besloten om ons en de auto eerst weer op te laden voor het volgend avontuur in de bush. En we zijn erg blij met de extra fotoruimte, want nu kunnen we er nog meer foto’s opzetten en iedereen nog jaloerser maken….Bedankt daarvoor! Erg leuk om kado te krijgen.
Vanuit het zonnige Botwana wensen we jullie alvast een hele fijne Koninginnedag! Ik hoop dat jullie ook een zonnetje hebben op deze dag, al is het maar de helft zo warm als hier dan kan je al in je korte broek lopen….

Groeten uit Botswana,
Rem & Niek

[ngg_images gallery_ids=”18″ display_type=”ds-nextgen_royalslider”]

0

 likes / 0 Comments
Share this post:

Archives

> <
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec