06
okt-2016

Vietnam

Vietnam   /  

Slechts 2 uur vliegen was het naar Ho Chi Minh, dat scheelt wel enorm natuurlijk. Op het vliegveld van KL hebben we een voorgerecht gegeten in de vorm van een heerlijk bord Nassi en een bord Bami, en later het hoofdgerecht: en heerlijke crepe met camembert en een baguette met merquez worst ☺
Ho Chi Minh is een drukke stad, zacht uitgedrukt. Wij hadden een hotel geboekt in de zgn. “Backpackers buurt” dat is dus eigenlijk een buurt waar de locals het vroeger heel gezellig hadden in hun eigen barretjes en restaurantjes en het eten en drinken heel lekker en goedkoop was. Maar nu helaas zijn daar heel veel bars bijgekomen die elkaar met hun te harde muziek proberen te overtreffen om zo de veel westerse toeristen te lokken. Dit gecombineerd, maakt het een interessante ervaring  🙄

Ho Chi Minh wordt eigenlijk nog door iedereen Saigon genoemd, dat hadden we niet verwacht omdat we dachten dat ze misschien niet herinnerd wilden worden aan de Franse en Amerikaanse invloeden. Maar we merkten dat ze helemaal niet negatief tegenover de Amerikanen waren, ze hadden de oorlog tenslotte gewonnen.

We zijn natuurlijk een kijkje gaan nemen in het oorlogsmuseum waar de geschiedenis van de Vietnamoorlog verteld wordt en waar we ook een duidelijk beeld kregen hoe ver Amerika is gegaan om de oorlog te proberen te winnen. Heel apart om te zien dat sommige mensen met natte ogen naar de foto’s kijken terwijl een Chinees probeert een selfie te maken met de verschrikkelijke foto op de achtergrond.  😳

Na 2 dagen hadden we het plan opgepakt om naar de Mekong Delta te gaan. Normaal gesproken zouden we dan in de auto stappen en gaan rijden maar het was niet gelukt om een auto te huren. De prijzen van de auto’s zijn zo hoog dat het huren van een auto een erg kostbare zaak is als het zelfs al lukt om een auto te huren zonder chauffeur.
We wilden ook geen tour boeken maar op eigen gelegenheid gaan, dus de bus.
Het is eigenlijk heel gemakkelijk, je neemt een Uber naar het bussation, koopt een kaartje en een half uur later lig je in de bus. Lig ja, want er zaten en rijen (boven en onder) ligstoelen in de bus. Op ons kaartje stonden de stoelnummers en gelukkig hadden wij beneden stoelen. Rem probeerde zich in zo’n ligstoel te wurmen, wat natuurlijk nooit ging lukken. En verhuisde toen maar naar helemaal achterin de bus waar z’n benen in het gangpad konden liggen  😀

De chauffeur zat natuurlijk wel in een gewone stoel en daarom merkte hij de hobbels in de weg waarschijnlijk niet zo op waardoor de passagiers af en toe gelanceerd werden en tegen de stoel boven klapten. Verder was de busreis eigenlijk goed te doen, een korte stop halverwege en een paar uur later kwamen we aan in Can Tho. Toen we uit de bus klommen stond er een klein busje klaar die ons naar het hotel bracht, wat een service!

Eenmaal op de hotelkamer kwamen we erachter dat Niek haar e-reader had laten liggen in de bus. Die ben je dus kwijt. Maar toch maar even laten bellen door de receptie naar de busmaatschappij, busnummer doorgegeven en stoelnummer. De volgende dag zouden ze laten weten of ze iets hadden gevonden. Tuurlijk.
De volgende dag opnieuw de receptie laten bellen, en na wat onverstaanbaar gebabbel kwam het bericht dat we in de middag naar het busstation moesten gaan want de e-reader zou dan weer aankomen in Can Tho. Ze hadden ‘m dus gevonden, de bus was ondertussen weer terug geweest in Ho Chi Minh.

Can Tho is de grootste stad in de Mekong delta. De stad ligt aan de zuidoever van de Hau rivier, een van de 9 armen van de Mekong rivier. Lekker relaxed, prima om de drukte van Ho Chi Minh te vergeten. We hebben heerlijk gegeten in een Frans restaurant, salade perigord, jawel. Maar ook een heerlijke Bánh Xèo, een gevulde pannenkoek van rijstmeel.
Ook hebben we een bootje gehuurd om de beroemde drijvende markt Cai Rang te bekijken. Heel leuk om te zien en ook om zo de zonsopgang vanaf het water te ervaren.

We hadden besloten om nog ergens anders in de delta te gaan kijken en ons oog was gevallen op Ben Tre, een rustig stadje waar we een homestay hadden uitgekozen om te gaan slapen. Daarvoor moesten we natuurlijk weer de ligbus nemen en dan uitstappen in My Tho. Nu werden we opgehaald bij ons hotel en naar het busstation gebracht. We wisten nu welke stoelen we moesten hebben en lagen weer plat op onze rug richting My Tho. In My Tho aangekomen werden we afgezet naast de kant van de weg, het leek een willekeurige plek, we konden tenminste geen bushokje vinden. Een paar vriendelijke Vietnamezen boden ons aan om tegen een vergoeding ons met hun brommertje naar onze homestay te brengen, maar omdat het nogal een afstand was leek ons dat geen goed idee. En waar moesten ze onze koffer laten dan? Dus namen we liever een taxi. Ook dat was geen probleem dan belden ze toch een taxi voor ons. Heel vriendelijk.
Dus wij in de taxi op weg naar de homestay, eerst over goede wegen maar later verlieten we de bewoonde wereld en reden we steeds verder over smalle weggetjes tot hij niet meer verder kon. Bij een lokaal winkeltje stopte hij en vroeg aan de verkoper waar de homestay was. Nou geen probleem, hij reed er wel even met z’n brommertje naar toe.
Wij konden wachten in z’n winkel en de taxi kon weer vertrekken. Zo’n 15min later kwam een enthousiaste Vietnamees in een golfkarretje aanrijden om ons naar z’n huis te brengen. Onderweg nog even bij z’n broer gestopt om een verse Vietnamese koek te eten en even later zaten we aan een koud biertje in z’n schitterende tuin.

We hebben op 2 oude fietsen de buurt verkend, heel leuk over smalle weggetjes en bruggetjes. De eigenaar vertelde ons dat de wegen er nog niet zo lang waren en dat ze eerst overal met een boot heengingen. Wij vonden dat er maar weinig water in de vele kanalen stond maar dat kwam doordat het eb was. We zaten toch nog behoorlijk ver van de zee af? Maar inderdaad de volgende ochtend stond het water inderdaad heel hoog.

Toen we weer wilden vertrekken bij de homestay hadden we verwacht weer hetzelfde te moeten doen als de heenweg maar de eigenaar had al 2 oude mannetjes opgenort die op hun brommertjes klaarstonden om ons naar het busstation te brengen. Achterop de brommert brachten ze ons naar een dichterbij gelegen busstation in Ben Tre.

Aangezien Rem al wat zelfvertrouwen had gekregen met het rijden van een brommertje in Bali wilden we er een gaan huren en ermee naar de Cu Chi tunnels rijden. Het brommertje was zo gehuurd, de bewaker van het hotel waar we sliepen zou de volgende ochtend er een hebben klaarstaan. Omdat we de rivier van brommertjes al hadden gezien wilden we vroeg vertrekken om de drukte voor te zijn. Dus om 7.00u ’s ochtends zaten we al op het brommertje richting Cu Chi. Eerst tanken want die was natuurlijk leeg. Niek achterop met als taak ons uit Ho Chi Minh te sturen en Rem voornamelijk meerijden met de stroom brommertjes. Het was een behoorlijke inspanning maar toen we eenmaal uit de stad waren was het heel leuk om door de velden te rijden.

We kregen een rondleiding bij de Cu Chi tunnels door een leuke gids die veel uitlegde over het ontstaan van de tunnels en later het intensieve gebruik ervan tijdens de oorlog.
Ongelofelijk dat ze tot 3 lagen tunnels onder de grond hebben gegraven. Met vergaderzalen, verpleegzalen, keukens etc.
Toen we ergens op een open plek stil bleven staan veegde de gids wat bladeren weg en trok een luik open. Hij nodigde Rem uit om naar beneden te gaan. Rem keek ‘m aan en dacht dat hij een grapje maakte, dat gat was echt veel te klein. Maar de gids was serieus en zij, armen omhoog en je zo langzaam laten zakken. Gelukkig was het verlicht daar beneden maar dan nog was het erg benauwd. Op handen en voeten door een tunnel kruipen en een stukje verder kon hij weer omhoog uit zo’n zelfde gat kruipen. En toen was het de beurt aan Niek en de andere dame die erbij was. Een andere dame vroeg hij maar niets…

We hadden op de heenweg rekening gehouden met de spits en waren erg vroeg vertrokken maar op de terugweg was er geen ontkomen aan. Een gigantische stroom aan brommertjes die overal een weg zochten, links en rechts inhalen, over de stoep, tegen het verkeer in. Ik denk dat we nu wel alles hebben gezien wat er in het verkeer gebeuren kan  😛  En tussen al die brommertjes probeerden wij een weg te vinden. Niek navigerend, op Google Maps kijkend achterop. Ik denk dat we wel 5 keer gewaarschuwd zijn door vriendelijke mede brommers dat ze moest oppassen dat haar telefoon niet afgepakt zou worden. Maar voor ons was hij onmisbaar om de juiste route te volgen.

Op de laatste avond in Ho Chi Minh had Niek een “Streetfood tour” geboekt en werden we opgehaald door 2 brommertjes waar we achterop konden en zo nogmaals van het drukke verkeer konden genieten. De Foodtour was geweldig! Samen met 3 Amerikanen en een Australische hebben we van de lokale gerechten mogen genieten. De lokale gids vertelde veel over de Vietnamese keuken en we hebben heerlijk genoten van Bánh Xèo echt onze favoriet en natuurlijk de Bánh Mì, de heerlijke broodjes met een soort paté, ei, groente en een lekker sausje, die op elke hoek van de straat verkocht worden. Maar ook heerlijke zeevruchten van de BBQ en Phở, de noodle soup die je in veel variaties kunt krijgen.
Maar het opmerkelijkste was toch wel de Hot Vit Lon, een ei. Maar dan niet zoals wij die kennen. In dit hardgekookt ei zit daadwerkelijk al het embryo van een kuiken…
Nou klein hapje dan maar.
Na en heel gezellige avond met veel bier eindigen we met een groot aantal desserts waar we allemaal wat van proeven en dan zijn we weer netjes achterop de brommer bij het hotel afgezet.

Vietnam is echt een aanrader, wij hebben ons erg goed vermaakt. Hopelijk kunnen we ook nog eens het noorden bekijken.  😉

0

 likes / 0 Comments
Share this post:

Archives

> <
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec